Chłopak spojrzał wyraźnie zaskoczony. Nie spodziewał się tego usłyszeć od Gryfonki. Hermiona patrzyła na niego wielkimi oczami wyczekując jakiegokolwiek słowa. "To sie nie uda' - przeszło przez myśl blondynowi. Odgarnął czułym gestem jeden niesforny kosmyk włosów z twarzy pięknej dziewczyny i pomyślał, że tylko raz się żyje. Pocałował ją, ale nie tak jak do tej pory delikatnie i zmysłowo. To był zupełnie inny pocałunek. Draco całował bardzo pewnie i był przy tym szalenie namiętny.

- To nie jest odpowiedź - powiedziała Hermiona niechętnie przerywając pocałunek.

- Dla mnie jest - opowiedział próbując wrócić do poprzedniej czynności, lecz Gryfonka odwróciła głowe. - Ok, spróbujmy, ale wątpię, że coś z tego wyjdzie. - odparł całkiem normalnym tonem głosu. Nie przepełnionym nienawiścią, ani nie szyderczym.

- Czemu? Jeśli będziesz miał takie podejście to na pewno... - powiedziała lekko zrezygnowana.

- Jesteś szlamą, a ja takich się wystrzegam. - jego głos powrócił do codziennego tonu, czyli nienawistnego.

- Nie nazywaj mnie tak. To że pochodzę z mugolskiej rodziny nie ma żadnego wpływu na moją osobowość- dziewczyna wzdrygnęła się na słowo szlama. Jeśli mieli być ze sobą w żadnym wypadku nie mógł jej tak nazywać.

- Postaram sie. Nikomu ani słowa o nas, bo jak dojdzie do mojego ojca, że jestem z szlamą... - nie dokończył odwracając wzrok, jednak dziewczyna domyśliła się, że nic miłego go nie spotka. Miła atmosfera prysła.

- Popływamy? - zaproponowała dziewczyna, a chłopak przytaknął jej nie odzywając się.

* * *

Gdy Hermiona wróciła do dormitorium była już godzina 2 w nocy. Draco odprowadził ją pod sam obraz Grubej Damy, trzymając ją za rękę i nie szczędząc pocałunków.

- Dziewczyny obudźcie sie - prawie krzyknęła potrząsając Ginny. Dziewczyny bardzo niechętnie podniosły się z łóżka, zdziwione godziną o której przyjaciółka je budzi. Hermiona sama usiadła na swoim łóżku i zaczęła wszystko po kolei opowiadać, nie pomijając ani jednej chwili. Streściła im również jak według niej Ślizgon fantastycznie całuje. Powiedziała im także żeby pod żadnym pozorem nikomu o nich nie mówiły. Przyjaciółki rozmowę skończyły nad ranem. Jessica i Ginny padły na swoje łóżka jak zabite, a Hermiona pomimo zmęczenia nie mogła zasnąć. Była zbyt podekscytowana.

Dni mijały, a Malfoy traktował Hermionę jak powietrze. Dziewczyna popadała w obłęd, kompletnie nie wiedziała co ma robić, tak bardzo pragnęła jego obecności. Coraz rzadziej zaglądała do książek, a coraz częściej spędzała czas na błoniach, godzinami wpatrując się w jezioro i przypominając sobie jego pocałunek. Odsunęła się od przyjaciół spędzając czas w samotności i uciekając w marzenia...

Ginny najbardziej martwiła się o przyjaciółkę, widząc jak ona cierpi sama bardzo cierpiała wlacząc ze sobą by nie pójść do Malfoya i nie kazać mu się ogarnąć. Wiedziała jednak, że takim zachowaniem może wszystko popsuć i nieingerując w ich uczucie musi patrzeć na jej cierpienie.

Lena pomimo tego, że była bardzo powierzchowna zaczeła dostrzegać, że z Hermioną i jej chłopakiem dzieje się coś nie tak. Hermiona była bardzo osowiała, a Draco przestał zwracać na nią uwagę i traktował ją jak zabwkę. Dziewczyna bardzo często podejrzewała, że ich zachowanie ma coś ze sobą wspólnego, ale tłumaczyła sobie to wielką zazdrością o Draco i głupim szukaniem przyczyny jego zachowania. Nie postanowiła jednak porozmawiać z przyjaciółką na temat jej problemów bo stwierdziła, że sama ma większe i nikt z nią nie rozmawia.

Harry i Ron jak to faceci praktycznie nic nie zauważyli.

Natomiast, głowny sprawca zdarzenia, Draco Malfoy, również nie wiedział co się dzieje. Nienawidził Hermiony i czuł to, ale czuł także jakąś niewyjaśnioną siłę, która ciągnęła go do niej. Jej spojrzenie, tak delikatne, ciepłe i zarazem tajemnicze sprawiało, że zapominał o wszystkim co do niej żywi, najnormalniej w świecie pragnąc jej. Nie potrafił sobie wytłumaczyć dlaczego wtedy w łazience tak się zachował, przez gardło nie chciało mu przejść jakiekolwiek słowo obrażające ją. Karcił się w duchu, za kązdym razem gdy o niej pomyślał, a jednocześnie nocami uciekał do tamtego dnia przypominając sobie delikatne usta Gryfonki i jej strach, który działał na chłopaka jak afrodyzjak. Był pewnym siebie podrywaczem, jednak Heriona różniła się od wszystkich innych dziewczyn i nie wiedział jak ona to wszystko odczuwa, dlatego postanowił, że będzie jej unikał, nie robiąc z siebie debila.

Hermiona musiała sama borykać się ze swoimi problemami. Po paru dniach postanowiła, że przecież nie może popadać w obłęd przez jakiegoś chłopaka i zaczęła stopniowo powracać do rzeczywistości, znów tłumacząc sobie, że nigdy nie będzie z Malfoyem. Zapewniła Ginny, że wróciła do siebie i obiecała jej że nigdy ale przenigdy więcej nie zachowa się wten sposób. Nie potrafiła jednak zrezygnować z samotnych wieczornych spacerów po błoniach i wyciszających chwil spędzonych na skraju jeziora, gdzie długimi chwilami wpatrywała się w swoje odbicie. Niecałe dwa tygodnie po zdarzeniu, które zostanie w pamięci Gryfonki już do końca życia, Hermiona wybrała się w swoje ulubione miejsce na błoniach. Usiadła pod drzewem chowając się przy okazji przed delikatnymi kroplami wieczornej mżawki, typowej dla tej pory roku,i znów uciekając myślami do pamiętnego zdarzenia.

Tymaczasem Malfoy, odprowadziwszy Lenę pod Pokój Wspólny, postanowił, że przejdzie się po błoniach i sprawdzi czy żaden dzieciak się nie zapomniał. Dostrzegł osobę siedzącą pod drzewem, nabrał powietrza w płuca, przyjął pewną siebie postawę i ruszył w ową stronę. Im bliżej był, tym bardziej osoba ta przypominała mu piękną Gryfonkę, jednak momentalnie wyrzucał jej obraz z myśli. Gdy stanął kilkadziesiąt centymetrów od niej, pożąłował, że wogóle wyszedł na te 'cholerne' błonia.

- Co tu robisz o tej porze? - spytał siląc się na jaknajbardziej oficjalny ton głosu. Hermiona zamarła usłyszawszy jego głos, jednak nie mogła milczeć w nieskończoność.

- Siędzę, nie widać? - odpowiedziała odwracając się do chłopaka. Miała nadzieję, że gdy jej odpowiedź zabrzmi oschle odpuści sobie i pójdzie w swoją stronę. Chłopak jednak nie odpuścił i usiadł koło niej. Hermiona starała nie patrzeć się w jego oczy.

- Jeśli chodzi o to w łazience... - zaczął niepewnie chłopak

- Już zapomniałam - powiedziała dziewczyna, marząc o tym by to powtórzył. Znów zapadła cisza.

- I Lenie też nic nie mów - dodał po jakimś czasie.

- Nie mam zamiaru - odpowiedziała dziewczyna i nie mogąc się powstrzymać, spojrzała na niego. Wyglądał tak cudownie w blasku księżyca.

- A więc czemu nie chcesz mi jak zwykle dogryźć? - spytał ożywiony badawczo przyglądając sie Hermionie. Ich spojrzenia się spotkały, jednak nie splotły się tak cudownie jak ostatnio. Jego spojrzenie było płytkie.

- Wiedziałam, że ją zranisz, prędzej czy później, nawet ją o tym poinformowałam, ale skoro jest na tyle głupia, że ci zaufała i z tobą jest to jej problem. - nie wiedzieć czemu w dziewczynie zaczęłą narastać złość - i dla twojej informacji, wcale nie zapomniałam o tym incydencie w łazience. Jeśli myślisz, że możesz sobie od tak o pchać mnie i całować bez pozwolenia to się grubo mylisz! - krzyczała dziewczyna, a Draco coraz bardziej sie uśmiechał, podobała mu się jeszcze bardziej kiedy się złościła.

- A czy w tej chwili mi pozwolisz? - uśmiechnął się do niej arogancko, spodziewając się odmowy, ale zbliżając powoli i przekrzywiając głowę w prawo. Już miała powiedzieć nie, kiedy coś ścisnęło ją za serce. Po co ma udawać, że jest na niego zła skoro tak nie jest, i po co ma sobie odmawiać czegoś czego pragnie całym sercem.

- Tak... - szepnęła ku zdziwieniu ślizgona i równocześnie zamknęli oczy oddając się tej magicznej chwili. W tym momencie nic nie było w stanie ich rozdzielić, oboje dostawali to czego pragnęli, zapominając o tym ,że są wrogami i że ich uczucie nie ma żadnych szans. Wcale o tym nie myśleli, liczyło się dla nich to co działo się teraz. Czuli, że gdyprzestaną się całować całą magia chwili pryśnie i będzie tak jak wcześniej, dlatego odwlekali to najdłużej jak się dało. Nie mogli jednak wiecznie tu siedzieć, narażali się. Decyzję podjęła Hermiona niechętnie kończąc ten szalony, namiętny i delikatny pocałunek. Patrzyli się na siebie nie wiedząc co powiedzieć, lecz po chwili oboje się uśmiechali bowiem doznali krótkiego lecz jakże silnego uczucia szczęscia.

"Hermiono Granger opanuj się, on jest twoim największym wrogiem...", "Ale ma takie piękne oczy..." - kłębiły się myśli w głowie dziewczyny. I oto stało się. Kujonka, twierdząca, że żaden chłopak w tej szkole nie zasługuje na jej uwagę, zadurzyła się i to poważnie. Niestety z góry wiedziała, że obiekt jej westchnień jest dla niej równie nieosiągalny co Brad Pitt. "Dlaczego akurat on?" - zadawała sobie w kółko pytanie Hermiona, zapominając totalnie o otaczającym świecie.

- Czego chciał od ciebie Draco? - spytała Lena szarpiąc ją za rękaw szaty.

- Ksiązke zostawiłam na ławce, po prostu mi oddał.

- Tak po prostu ci ją oddał? tak? - spytała bardzo podejrzliwie Lena - o czym rozmawialiście?

- Weź się uspokój oddał mi książke i już, jeśli chcesz być o kogoś zazdrosna to może o tą głupią Pansy? - spytała poirytowana Hermiona i ruszyła dalej. "No tak, jeszcze jest to facet mojej przyjaciółki...".

Nie wiedzieć kiedy skończyły się lekcje, na których Hermiona pierwszy raz w życiu nie uważała.

- Idziemy na błonia spytał Harry?

- Możemy iść - odparła Hermiona - ale ja się muszę przebrać bo w tej szacie to się ugotuje.

- Ja tak samo - dodała Ginny.

- Ok, to widzimy się pod drzewem.

- Ja nie idę, musze napisac to głupie wypracowanie dla Snape'a - powiedziała Lena ze skwaszoną miną. Nikt nie skomentował, każdy rozszedł się w swoją stronę. Hermiona mając na uwadze słowa Harry'ego założyła ładnie wycięty kremowy sweterek podkreślający jej atuty, spódniczke jeansową oraz proste, czarne legginsy - jako, że jeszcze nie była na tyle odważna by ich nie założyć. Ginny pomogła zrobić jej delikatny makijaż.

- Wyglądasz fantastycznie - powiedziała Ginny ewidentnie dumna ze swojego 'dzieła'. Poszły do chłopców siedzących przy drzewie. Po drodze Hermiona złapała kilka spojrzeń chłopców.

- To dlatego, że nie wyglądasz jak kujonica - szepnęła Ginny puszczając oko Hermionie.

Harry i Ron leżeli na trawie i opalali się. Kiedy dziewczyny podeszły chłopcy nie mogli nadziwić się nowym wyglądem Hermiony, jednak po chwili temat zszedł na zupełnie inny tor.

- On jest taki niewyobrażalnie głupi - skwitowała Gryfonka Malfoya, który właśnie dokuczał jakiemuś dzieciakowi.

- Co zrobisz? - spytał niewzruszony Harry.

- A właśnie, że zrobie. - Dziewczyna wstała, sama niewiedziała co nią kieruje, ale chciała być bliżej niego a przy okazji zachowując resztki zimnej krwi 'dosrać' mu.

- Malfoy - krzyknęła wyzywająco. Chłopak oderwał się od sojego pasjonującego zajęcia. Zmierzył Gryfonkę od góry do dołu i zpowrotem. 

- Czego Granger? - spytał uśmiechnięty. Dziewczyna zaczęła się do niego zbliżać krzycząc

- Czy uważasz, że skoro jesteś w ostatniej klasie to możesz bezkarnie znęcać się nad młodszymi?! - była coraz bliżej niego trzymając różdżkę w gotowości.

- Idź niańczyć Pottera, Granger.

- Harry w przeciwieństwie do Ciebie nie potzrebuje niańki. - Ich twarze były zaledwie kilkanaście centymetrów od siebie. Hermiona patrzyła się w lodowatą toń jego spojrzenia i nie mogła oderwać wzroku, Ślizgon również zapatrzył się głęboko w jej orzechowe oczy. Jego spojrzenie robiło się ciepłe, a Hermiona poczuła jakąś dziwną więź z nim, mały głosik w jej sercu mówił 'Pocałuj go' jednak rozum zdecydowanie tego odradzał, tak więc Hermiona toczyła niewielką wojnę w sobie. Nie wiedziała ile tak stali, ale pragnęła by już wiecznie tak patrzył na nią.

- Chcesz nią zostać? - spytał ze swoim ironicznym uśmieszkiem, jego spojrzenie znów było lodowate i przepełnione nienawiścią. Hermiona szepnęła tylko zaklęcie, po którym różdżka Malfoya przeleciała kilka metrów, odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę przyjaciół z uśmiechem na twarzy.

- Jeszcze się policzymy, Granger! - krzyknął za nią Malfoy, ale Gryfonka zignorowała to. Nic nie było w stanie popsuć jej dzisiaj humoru. To jego spojrzenie dało jej energii na dobrych pare dni.

- Ładnie go zmiażdżyłaś, Hermi! - krzyknęła Ginny.

- Należało mu się - powiedziała Hermiona, znów czuła potężne bicie serca i te szalone motyle w brzuchu - Skoczymy może do Hogsmade?

- Dobry pomysł - powiedział Ron i momentalnie podniósł się. Chłopcy ruszyli przodem.

- Następnym razem go pocałuj - szepnęła Ginny puszczając Hermionie oko. Dziewczynę przeszła fala gorąca, jednak nic po sobie nie pokazała.

- Kogo? - spytała z wielce udawanym zdziwieniem.

- No Malfoya - powiedziała zbyt głośno, bo chłopcy się obejrzeli. - Ciii... - mruknęła sama do siebie.

- Nie wiem o co Ci chodzi - odparała Hermiona lecz nie mogła powstrzymać uśmiechu.

- Kochana, na kilometr czuć od was zauroczenie. Tak fantastycznie na Ciebie patrzył ile ja bym dała żeby Harry tak na mnie patrzył. Harry powiedział że jeszcze chwile by się na ciebie tak patrzył to by mu krzywde zrobił.

- Wracając do tematu to Ginny wyobraź sobie co by się stało jakbym go pocałowała. To nie ma sensu - Dziewczna posmutniała.

- Ależ Hermiona, mojemu bratu każerz się nie poddawać a sama co robisz?

- Twój brat zabujał się w przyjaciółce a nie w swoim wrogu - stwierdziła Hermiona. - Jest wielka różnica bo...

- ... bo Malfoy na ciebie leci a Lena na Rona nie.

- Ginny, opanuj się i zastanów. MALFOY nie może na mnie lecieć bo JESTEM MUGOLKĄ, to jest istotny fakt który eliminuje mnie z gry. O czym my wogóle rozmawiamy ja go nienawidzę.

Wycieczka do Hogsmade minęła bardzo pomyślnie, choć Ron wypił za dużo Kremowego Piwa i w drodze porotnej często musiał się zatrzymywać.

* * *

- Hermiona wstawaj bo znowu zaśpisz - budziła przyjaciółkę Lena.

- Która godzina?

- 6, wstawaj, musimy pogadać.

Hermiona powoli i niechętnie wstała. Lena zaciągnęła ją do łazienki.

- Co się wydarzylo wczoraj na błoniach?

- Zależ co masz na myśli. - powiedziała ziewając Hermiona.

- Wszystko co dotyczy Ciebie i Malfoya, jakieś dwie gówniary w bibliotece o was przejęcie rozmwiały - Lena była wkurzona.

- Słucham?

- To co słyszałaś. Draco jest zajęty więc go nie podrywaj.

- Lena, czy ty się z choinki urwałaś? Ja go nienawidze.  - Lena głęboko się zamyśliła.

-Mówiły, że wyglądaliście jakbyście się mieli zaraz całować....

- Podczas kłotni? Zastanów się zanim coś palniesz - skwitowała Hermiona i wyszła. Skierowała się do łazienki prefektów. Bardzo zdenerwowało ją ta co powiedziała Lena.

Weszła do łazienki i zobaczyła nikogo innego jak Malfoya w samym ręczniku.

- Przepraszam, myślałam że nikogo nie ma - powiedziała i odrazu zaczęła się zastanawiać czemu ona go przeprasza.

- Już wychodze - powiedział jakby nigdy nic. Podszedł do niej i pchnął ją na ścianę. - Miałem kocioł przez ciebie - powiedział blokując jej jakąkolwiek drogę ucieczki.

- Jaki kocioł? Odsuń się - chłopak ani drgnął.

- Lenka sie wkurzyła o wczoraj.

- Nie miała o co, no nie? - spytała Gryfonka, była bardzo wystraszona, Draco zbliżył twarz do jej ucha i szepnął:

- Miała... - spojrzał na nią swoim najcieplejszym spojrzeniem jakim mógł, wprost tonął w jej oczach.

- Tak bardzo Cie nienawidze Mal... - nie zdążyła nic więcej powiedzieć. Draco po prostu ją pocałował, delikatnie ale namiętnie. Pod dziewczyną ugięły się nogi, ale odwzajemniła pocałunek karcąc się w myślach. Pragnęła aby ta chwila trwała wiecznie, był taki czuły, jak nie on. Kiedy oderwał się od niej spojrzał jeszcze raz w jej oczy, uśmiechnął się ironicznie i odszedł. "To się nie dzieje naprawdę". Wciąż stała pod ścianą tam gdzie pozostawił ją samą sobie blondyn."On mnie nie pocałował, ani ja jego, fata-morgana". Dziewczyna błyskawicznie się przebrała i pognała ile sił w nogach do swojego dormitorium. Leny nie było.

- Ginny! Obudź się błagam muszę ci coś powiedzieć.

- Hermiona, jest za wcześnie.

- Błagam zrób to dla mnie i wstawaj.

Z niezbyt zadowoloną miną rudowłosa wstała. Zaspane oczy szeroko otworzyły się gdy zobaczyła rumieńce na twarzy Hermiony?

- Co ty... - zdążyła powiedzieć, lecz zalał ją słowotok Hermiony.

- Lena obudziła mnie i zrobiła mi rano awanture, że jakieś dziewczyny gadały o mnie i Malfoyu w bibliotece, powiedziała żebym go nie podrywała bo wiesz nie powinnam Ci mówić ale to Malfoy jest chłopakiem Leny... - z każdym słowem Hermiony oczy i usta Ginny otwierały się coraz szerzej - ... zrobiła mi awanture, ja się wkurzyłam i poszłam do łazienki prefektów i zgadnij kogo spotkałam. Draco Malfoya we własnej osobie w samym ręczniku, przeprosiłam go i chciałam wyjść ale on pchnął mnie na ściane i przytrzymał powiedział że Lena zrobiła mu awanture o wczoraj ja powiedziałam że nie miała o co a on na to że miała i... -dziewczyna przerwała aby nabrać powietrza w usta.

- I... no i co ci powiedział?

- Nic... pocałował mnie. - Hermiona klęczała przy łóżku Ginny, włosy miała potargane, oczy jej błyszczały a na policzkach rumieńce przybierały coraz to mocniejzy odcień.

- Ale Cie wzięło, stara.

- Że mnie wzięło to ja wiem, powiedz mi lepiej co ja mam zrobić, przecież Lena się z nim spotyka....